Siedzisz przed małym plastikiem udającym domino i grupujesz go w rzędy. Wymieniasz numery po kolorach wyrywając sprytnie części leżące w centrum wspólnego stołu. Doklejasz brakujące końcówki rozbijając układ postawiony rano przez kolegę grającego naprzeciwko twojej planszetki.
Zero przygotowań lub czytania dziwnych definicji skomplikowanych słów do zrozumienia przed startem rundy. Baza oparta w całości na matematycznej żonglerce barwami na ograniczonej przestrzeni. Plastikowy niezniszczalny klasyk znoszący każde najgorsze burze i deszcze bez mrugnięcia okiem.